Milou Bosscher: ‘Het allerliefste zou ik de sprong waarmee ik gevallen ben nog een keer kunnen springen’

HEERENVEEN

Voor het project Heldinnen van ’t Veen nomineerden Heerenveners hun persoonlijke heldin. De tien gekozen heldinnen komen aan bod in de Heerenveense Courant. Deze week: Milou Bosscher.

Milou is genomineerd door Rienk Kan. Milou sprong op hoog niveau toen ze anderhalf jaar geleden bij een trampolinesprong op haar nek terechtkwam, met een dwarslaesie tot gevolg.

Rienk ontmoette Milou dit voorjaar op het stembureau waar hij werkte en hij was onder de indruk van haar positiviteit. Rienk zag haar daarna vaak langskomen op weg naar de revalidatie. ,,Ze heeft altijd een glimlach op haar gezicht. Als je haar verhaal kent is dat ongelofelijk”, aldus Rienk.

Heb je zelf ook een heldin, iemand die een voorbeeld voor je is?

,,Nee, niet echt. Er is niemand die precies hetzelfde meegemaakt heeft als ik. Ik waardeer het wel heel erg in mensen als ze niet snel oordelen en anderen accepteren zoals ze zijn. Want je kunt niet weten wat er met iemand aan de hand is. Als je iemand niet gesproken hebt kan het zijn dat het verhaal heel anders in elkaar steekt dan jij denkt.”

Elk avontuur begint met het nemen van een drempel.

,,Ja, dat herken ik, en dat spreekt mij aan. Ik moet soms over mijn eigen grenzen heen stappen en iets doen wat ik niet zo leuk vind. In mijn hoofd heb ik dan al van alles bedacht, maar soms moet je gewoon op pad gaan en dan zie je wel waar het eindigt. Om mijzelf te vertonen in het openbaar, dat was een belangrijke drempel. De eerste keer toen ik weer naar mijn oude school terugging bijvoorbeeld. Ik wist niet hoe mijn klasgenoten zouden reageren. Iedereen keek mij aan, maar ik werd geaccepteerd zoals ik ben en het voelde weer even als vanouds. Uiteindelijk valt het mee, het is maar een scenario in je hoofd en dan lijkt het erger dan het is.”

Wat kom je nog meer tegen op dit pad der proeven?

,,Een half jaar geleden had ik verschillende soorten therapie, zo’n vier uur op een dag. Ook was ik druk met school. Het was veel en bovendien was ik niet meer zo gemotiveerd. Ik heb toen besloten om een half jaar met één therapie te stoppen. Dat was een moeilijke beslissing, want ik dacht: ‘Als ik hier stop, blijft het revalidatieproces dan niet stilstaan, komt er wel iets anders voor in de plek?’. Maar ik hield het niet vol. Uiteindelijk ben ik niet een half jaar, maar helemaal gestopt en ook geminderd met de andere therapie. Dat heeft mij goed gedaan. Ik had ook echt de behoefte om leuke dingen te gaan doen, gewoon met vrienden afspreken en niet alleen maar bezig zijn met therapie. Achteraf ben heel blij met mijn keuze. Mijn leven nu een stuk rustiger.”

Waar ben je het meest trots op?

,,Dat ik ondanks tegenslagen toch ben doorgegaan. Ik werd na het ongeluk geopereerd en toen ik net uit de narcose kwam zeiden de artsen: ‘We hebben gekeken en dit is het. Je zult nooit mee iets kunnen’. Ik dacht meteen: ‘Dat vind ik raar. Ik ga gewoon door en ik zie wel waar ik kom’. Ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Ik had ook kunnen denken: ‘Dan is het klaar’. Dat heb ik niet gedaan. Daar ben ik trots op.”

Heb je ook een talisman?

,,Na mijn ongeluk had mijn oude trainster Kirsten een kerstboom opgezet, omdat het Kerst was. Maar ze had geen zin om hem te versieren. Ze heeft toen één engel in de boom gehangen, voor mij. Daarna heb ik van veel mensen engeltjes gekregen. Ik zie ze als beschermengelen, ze geven mij rust en herinneren mij aan alle mensen die aan mij gedacht hebben.”

Welke kwaliteiten van jezelf heb je ontdekt?

,,Dat vind ik lastig om over mezelf te zeggen. Mijn verhaal vertellen heb ik al vaak gedaan en dat kan ik goed. Mijn moeder vindt mij open en nuchter. Ze zegt dat ik hoopvol en krachtig ben en dat ik doorzettingsvermogen heb. Als mensen zeggen dat iets niet kan, dan wil ik juist laten zien dat het mij wél lukt. Zo heb ik voor de zomer keihard gewerkt voor mijn opleiding. School dacht dat het mij niet zou lukken, maar ik ben toch over gegaan.”

Is er ook iets waar je dankbaar voor bent?

,,Ik heb gemerkt dat mensen om mij geven en dat ik belangrijk ben voor anderen. Ze zien mij als een voorbeeld en dat had ik nooit verwacht. Ik ben dankbaar dat mensen zoveel gedaan hebben voor mij. Ook heb ik door mijn ongeluk coole dingen meegemaakt. Ik mocht bijvoorbeeld een dag mee varen met een marineschip.”

Wat is jouw wens voor de toekomst?

,,Eerst was mijn doel om snel alles weer te kunnen wat ik vroeger kon. Nu wil ik zo ver mogelijk komen en uiteindelijk hoop ik dat ik nog een keer op de trampoline kan staan. Als ik dat tegen mensen zeg, dan verklaren ze mij voor gek. Trampolinespringen is wat ik lang heb gedaan en het is wat ik het allerleukste vond. Ik wil het goed kunnen afsluiten in plaats van zo abrupt. Het allerliefste zou ik de sprong waarmee ik gevallen ben nog een keer kunnen springen.”

Welke gouden tip heb je voor andere meiden?

,,Volg je gevoel, cliché maar het is echt zo. Luister naar jezelf, dat is het beste. Soms moet je keuzes maken. Ga de drempel over, anders weet je ook niet wat er daarna komt. Denk niet teveel in problemen. Als je in oplossingen denkt, is de kans groter dat het lukt.”

Expositie

Milou is gefotografeerd door kunstfotografe Reiny Bourgonje. Haar portret is vanaf de opening zaterdag 6 oktober 14.00 uur te bewonderen in de Pronkkeamer van Museum Heerenveen, samen met de portretten van de andere heldinnen.

De opening en de expositie zijn vrij toegankelijk. Milou is geïnterviewd door Herma Kooke en Marije Nutma, vrijwilligsters bij Stichting de Muze.

Heldinnen van ’t Veen is onderdeel van De Reis, het community-art programma van Keunstwurk. De Reis is onderdeel van het hoofdprogramma van Leeuwarden-Fryslân 2018.

(Tekst Marije Nutma)