De Verdieping met Sigrid Hamelink: ‘Steeds bij nul beginnen’

HEERENVEEN - In De Verdieping gaat Jurjen K. van der Hoek met zijn gesprekspartner de diepte in. Zo beschrijft hij de achtergrond van wat hem of haar bezig houdt in zijn of haar leven en werk, passie en hobby. Ditmaal: kunstenares Sigrid Hamelink.

„Waarom ik beelden maak? Omdat ik niet anders kan. Het moet gebeuren. Ik zoek mijzelf in de kunst, daar is mijn identiteit. Ik zie steeds meer samenhang. Door de jaren heen wordt de lijn helderder.”

Hamelink is bezig met vorm, tijd, ruimte, lichaam en evenwicht. Verschijnen en verdwijnen, leven en dood. De mens in relatie tot de natuur. Deze elementen brengt ze bij elkaar in haar beeldtaal. Mensdingen, statische beelden, meestal van beschilderd hout, klei en porselein, die zichtbaar worden door het licht. Het is een abstract gegeven met een figuratief uitgangspunt.

Lichaamstaal

„Lichaamstaal geeft ruimte voor herinneren, maar gaat ook over het zijn in het nu. Het beeld biedt de mogelijkheid om bij het moment van bewustzijn te komen. Het is puur de vorm die ik laat zien, het lichaam dat bevroren in het moment staat. Ieder moment van de dag is anders, dus ook het beeld. Ik moet het vooral goed in de ruimte plaatsen om die beleving van veranderingen te laten ervaren. De beelden ontstaan in wisselwerking met de omgeving. Dat kan een binnenruimte zijn, maar ook een buitenlocatie. Ze hebben een mooie beleving met elkaar. Ook in installaties verwerk ik vaak menselijke figuren, alhoewel die soms ook helemaal abstract blijven.”

Haar beelden ontstaan intuïtief en al spelend met de materie. „Ik moet steeds weer bij nul beginnen. Ik vind het proces belangrijk en wijk nogal eens af van het oorspronkelijke uitgangspunt. Ik probeer heel erg in het moment te zijn, zodat ik me niet laat leiden door gedachten of betekenissen. Denken hindert mij en kan in de weg staan. Ben ik niet in het moment dan zorgen mijn beelden ervoor dat ik daar wel kom. De fysieke aanwezigheid van die beelden heb ik nodig. Ik ervaar dan puur wat er is, wat ik zie.”

Door die houding kan ze open staan voor wat er zich aandient, om dan de volgende stap te nemen. Ze wil zichzelf verrassen. „Als ik mijzelf niet verras, dan verras ik de toeschouwer ook niet. De beelden zijn het materiaal om mee te spelen. Er kunnen zich altijd weer nieuwe mogelijkheden aandienen. Dan gaat de zaag erin. Een beeld kan dus een paar keer van gedaante veranderen, totdat het klopt en dan blijf ik er af.”

‘Ruimte intensief beleven’

Hamelink probeert de tijd en de ruimte intensief te beleven. Een abstract verhaal dat in woorden nauwelijks te duiden is. Je moet de beelden zien om het te begrijpen.

„Mijn kunst heeft met meditatie te maken. Ik ga buiten wandelen om mijn hoofd leeg te maken, om de natuur en de tijd te ervaren. Die verstilling neem ik dan weer mee naar het atelier.”

Het is de reflectie van de mens in relatie tot de natuur en de tijd. Sigrid Hamelink schept 'tijdruimte'.

(Tekst Jurjen K. van der Hoek)