RECENSIE | ‘Kleur en contour in symbiose bij Kunstlokaal NO8’

JUBBEGA - Jurjen K. van der Hoek stuurde een recensie over de expositie Kleur en Contour met werken van Ilona Hakvoort en Anne Rose Regenboog bij Kunstlokaal No8 in Jubbega. De weren zij te zien tot en met 20 april.

Hieronder de tekst.

Het staat er. Pontificaal. Niet te missen. De New York metrobank van Gjaltproducties. Het meubilair voor de wachtruimte is er in diverse uitvoeringsvarianten, maar Kunstlokaal No.8 heeft een bank van massief eikenhout in een extra zwarte industriële olie laten plaatsen. Het heeft een goede zit, hoewel de bank nogal hard en massief oogt. De plek is lekker ruim om het wachten in het station te bekorten. Maar ook niet zo comfortabel dat ik de volgende metro maar pak. Het gladde hout dwingt me rechtop te zitten, met een iets schuin naar binnen lopende rugleuning toch fijn. Zes plaatsen op een strakke rij. De bank staat er in harmonie met het werk van Anne Rose Regenboog, samen in de duo-tentoonstelling Kleur en Contour met Ilona Hakvoort.

Regenboog zet de ruimte schijnbaar vast in open draadobjecten in de vorm van kubussen. Maar die ruimte is nog volop rondom aanwezig en werkt mee in en buiten de compositie. Het gaat niet zozeer om de inhoud, als wel om de wisselwerking tussen ribben en volumes. Het ruimtelijk vierkant laat lijnstukken dikker aanzetten. Horizontale, verticale en diagonale lijnen krijgen bewegingsvrijheid in hun spel. Soms sluipt een kromming in de open doos binnen, dat geeft een extra spanningsvlak. Contouren van ruimte in een driedimensionaal lijnenspel. Zo kun je het volume, dat geen inhoud heeft alleen een omvang, uittekenen en voorstellen, suggereren. Aan de wand speelt het licht met de geometrische vormen. En ook verandert het werk wanneer ik er langs loop. Figuren wijzigen zich, dansen in een strakke vierkwartsmaat over het wit. Schaduwen wijken en bestrijken het silhouet van de klassieke elementaire vormen. Op een tweetal sokkels heeft Regenboog een variatie op het thema gemaakt. Is het wandwerk in zwart staal, deze vormen vatten zich in een geroest bruin. Geschakelde ribben vormen vlakken, sluiten de ruimte waarin het zichtbare tastbaar wordt.

Het botanische werk van Ilona Hakvoort heeft dan een mooie symbiose met de elementen van Regenboog. Het brengt kleur in de tentoonstelling. Vlekken materie die nat tegen de wanden lijken gekwakt en daarna gestold zijn blijven plakken. Het is kunsthars waarin pigmenten worden gegoten. Maar ook wordt wel verf gebruikt, zodat er organische lichamen ontstaan als grillige kwallen en kleverige slijmballen. Ze hangen daar nu stil te mediteren, maar kunnen zo in de atmosfeer langs roetsjen. Ook lijken het wel klodders verf zo uit de bus gespat. Maar niet de vorm maakt de sfeer, dan wel de kleuring ervan. Er golft eens een zijde, waardoor er beweging in de korst komt. Op doek of board wordt een ordening gemaakt in het vlekkenspel. Maar de klodders materie laten zich niet begrenzen en raken elkaar aan om samen te smelten. Zo kan een samengestelde cel ontstaan die het meest weg heeft van een dot katoen.

De vlekken van Hakvoort hebben wel de uitstraling van natuursteen in dwarsdoorsnede. Ik zie afbeeldingen in de ruim gevulde boekenkast van het kunstlokaal. In de uitgave van Lizan Freijsen, The living surface, an alternative biology book on stains. Houdt Ilona zich bij gas in het heelal, een wolk in de atmosfeer of een druppel olie in water, Lizan inspireert zich in zwammen en schimmels. Natuurlijke gezwellen.

Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com.

(Tekst en foto’s Jurjen K. van der Hoek)