Nogal wiedes | Hooligan

Mijn vrouw was dit seizoen bij alle Champions Leaguewedstrijden van Ajax in de Johan Cruijff Arena present. Althans, de tickets staan op haar naam, maar ík was er. Dat was ook goed, want ik ben liefhebber. Zij niet. Ze kijkt wel ’s mee, maar gaat al snel wat anders doen.

,,Zullen we een passe-partout aanschaffen voor de drie groepswedstrijden van Ajax?”, vroeg mijn zoon vorig jaar. Ajax had zich via drie voorrondes geplaatst voor het hoofdtoernooi van de Champions League. Mijn Ajax-hart begon meteen sneller te kloppen.

Ik heb al jaren een seizoenkaart van SC Heerenveen, maar mijn eerste liefde is Ajax. Al in de gouden tijden van Cruijff, Keizer en Swart was ik present, dus ik zei meteen ja. Die Heerenveenseizoenkaart bleek funest: je mag maar één seizoen- of clubkaart hebben.

Goede raad was duur, maar de oplossing bleek simpel. Mijn echtgenote schafte een Ajax-clubkaart aan én werd lid van de Supportersvereniging Ajax. Ze ontvangt nu wekelijks het fullcolour magazine ‘Ajax Life’.

Via die actie hadden vader en zoon voorrang bij de aanschaf van passe-partouts voor de drie groepswedstrijden en tickets voor de achtste- en kwartfinaletickets. Bij die groepswedstrijden lukte het, bij de achtste finales niet, maar kwamen we via een sluiproute toch aan kaarten. Ajax-Juventus leek aan ons voorbij te gaan.

Totdat zoon op kaartenjacht ging. De Supportersvereniging Ajax deelde een week lang tweemaal per dag twee vrijkaarten uit. Via cryptische aanwijzingen op het twitteraccount #Kaartenjacht moest je erachter komen waar de man-met-de-kaarten zich die dag bevond. En je dan als éérste melden. Na vier vergeefse pogingen scoorde zoon een felbegeerd setje bij ‘Sjaakie’s Café’ in Volendam.

Gelukkig werden mijn identiteitspapieren niet één keer gecontroleerd, anders zou mijn echtgenote als potentieel hooligan en zwarthandelaar ontmaskerd zijn. En levenslang geroyeerd als lid van de Ajax-familie.

(Tekst Rob Kerkhoven)