INGEZONDEN | ‘Behalve dat ze een levend wezen zwaargewond achterliet en kennelijk ook niet aan de achterban van het beestje dacht zei ik er niet goed tegen te kunnen. Waar is dan je hart voor de zorg, terwijl je op de OK werkt?

HEERENVEEN - Wilma de Jong uit Heerenveen stuurde een inegzonden brief omtrent een poes/katertje die is aangereden bij de Rottumerweg. Het dier overleed waar zij bij was. Een andere persoon die erbij was, had volgens haar geen tijd voor het gewonde dier, omdat ze naar haar werk moest.

Hieronder de tekst.

Woensdag 12 Juni rond half 7 ‘s morgens ben ik op de fiets onderweg naar m’n werk en ik zie op de Rottumerweg iemand op het fietspad staan, fiets aan de kant, bezig met telefoon en er ligt een wit hoopje aan zijn/haar voeten. Toen ik dichterbij kwam werden mijn ongeruste gevoelens waarheid- daar lag een poesje/katertje. Het beestje miauwde en was gewond.

De mevrouw vroeg mij of ik het telefoonnummer van de dierenambulance wist want ze kon het niet vinden.

Ik heb zelf ruim 17 jaar een poes en kater gehad en ben een dierenliefhebber dus dat telefoonnummer staat in mijn contactenlijst. Ik gebeld.

De man die ik aan de lijn kreeg zei ‘Ik kom eraan!’

De vrouw zei tegen mij naar het werk te moeten en al laat te zijn, op de OK in het ziekenhuis in Drachten te werken en het niet te kunnen maken te laat te komen dus weg te willen.

Ik zei: ‘Het beestje leeft nog! Ik moet ook naar m’n werk maar je kunt het niet alleen laten!’

Ik zag dat het beestje er slecht aan toe was- het sleepte met de achterpootjes/achterlijf en had een wond op zijn/haar kopje.

Ik zei er niet goed tegen te kunnen, ook gezien ik zelf katten gehad heb. ‘Ik ook niet,’ zei de vrouw.

Ik aaide het beestje een beetje en praatte er wat tegen. Het beestje sleepte zich al miauwend tussen mijn benen, kopje tegen mijn been.

De vrouw zei dat het beestje bij mij veel rustiger was en dat het tegen haar zat te blazen en zei naar haar werk te gaan.

En weg was ze.

Daar zat ik dan.

Ik liet het beestje niet alleen.

Meer dan voorzichtig een beetje aaien en wat sussend tegen het beestje praten en gewoon erbij zitten kon ik ook niet.

10 Minuten/kwartier ongeveer zitten wachten- wat duren die minuten dan lang.

Maar respect voor de medewerkers van de dierenambulance! Want ze komen echt meteen, ondanks het tijdstip.

Het beestje heeft het niet gered.

Enkele seconden voor de dierenambulance aan kwam rijden is het overleden.

Ik was er naar van.

De hele ochtend bleef het zich in mijn gedachten herhalen.

Die vrouw was op een elektrische fiets.... helm op....

Was het beestje aangereden door een auto of door haar..?

Ik heb het niet zien gebeuren.

Ze zei op OK in ziekenhuis Drachten te werken en niet te laat te kunnen komen.

Nou, behalve dat ze een levend wezen zwaar gewond achterliet en kennelijk ook niet aan de achterban van het beestje dacht zei ik er niet goed tegen te kunnen. Waar is dan je hart voor de zorg....!?

In mijn ogen is die er niet!!

Als er een spoedgeval was geweest ben je niet op de elektrische fiets onderweg naar Drachten tenslotte.

En mevrouw, meld u! Voor de eigenaar die evt op zoek is/gaat naar het beestje.

Voor mensen die hart hebben voor zorg kan zo’n beestje veel betekenen.

(Tekst Wilma de Jong, Heerenveen)