De Uitdaging: ‘Nog lang ismakogie blijven geven’

HEERENVEEN - In de rubriek De Uitdaging portretten van mensen met een bijzonder verhaal en de uitdaging in hun leven. Deze keer ismakogiedocente Joyce Boerrigter uit Heerenveen.

Jarenlang had Joyce Boerrigter (81) een eigen schoonheidssalon. Maar dat werk kon ze vanwege ernstige rugklachten niet meer uitvoeren.

,,Je zit constant in een bepaalde houding en op een gegeven ogenblik krijg je pijn. Ik ben het hele circuit langsgegaan en ben uiteindelijk afgekeurd”, zegt Joyce.

Het was tijdens een congres van de ANBOS (Algemene Bond van Schoonheidsspecialistes) dat Joyce in aanraking kwam met ismakogie.

,,In de pauze werden oefeningen gedaan met 700 mensen uit de zaal. Die oefeningen werden staande gedaan en zittend op een stoel. Ik kon al die oefeningen meedoen en was helemaal blij en dacht: 'Dit is iets bijzonders'.”

Joyce stapte op de docente af en besloot een cursus te volgen.

Ismakogie

,,Die cursus bestond uit tien lessen voor beginners en ik volgde daarna nog tien lessen voor gevorderden. Ik was zo onder de indruk dat ik dacht: 'Dit is wat voor mij'.”

Joyce schreef zich dan ook in voor de driejarige docentenopleiding. Die was ook deels in Wenen, aangezien ismakogie is ontwikkeld door professor Anne Seidel uit Wenen. Ismakogie doet vaak niet een belletje rinkelen, maar het is een bewegingstherapie. ,,Met kleine oefeningen grote gevolgen ervaren.”

Joyce haalde haar diploma en ging lesgeven. Dat doet ze sinds 1985. ,,Het is gewoon mijn passie geworden.”

Spierketting

De ismakogiedocente geeft les in De As in Heerenveen, in de flat waar ze woont en bij Balans. Daarnaast geeft ze een keer per maand les in Ureterp.

,,Iedere les begint altijd met de voeten. Eerst de tenen, als je de tenen optilt, beweeg je ook de middenvoet en de onderbeenspieren. Je werkt langzaam vanuit de voeten naar boven, net zoals je een huis ook begint bij het fundament. Na de voeten de bovenbenen, het bekken, de rug, de schouders, de nek, de armen en als je dat helemaal hebt doorgewerkt, kan je een spierketting gebruiken. Dan kunnen mensen die ik lesgeef ervaren dat alles met alles verbonden is.”

Ademhaling

,,De basis daarvan is ook een goede houding tijdens het zitten, staan en lopen. Met je benen over elkaar zitten, is absoluut fout. Een been rust op het onderste been en daardoor knel je je bloedvaten af. Dat weet je wel, maar als je het niet meer per se weet, waarschuwt je lichaam wel. Want na verloop van tijd, ga je wisselen. Het is niet alleen je bloedcirculatie, maar vooral mensen met heupklachten moeten dat niet doen, omdat de kop van het dijbeen tegen de buitenzijde van je heupkom drukt.”

Daarnaast besteedt Joyce in haar lessen ook altijd aandacht aan de ademhaling. Dat doen mensen volgens haar veel te haastig.

,,Ze nemen niet voldoende tijd om rustig in te ademen, maar vooral ook niet om rustig uit te ademen.”

Zelf doen

Bewustwording is volgens Joyce echt nummer één.

,,Heel veel slechte gewoontes zijn er in de loop van de tijd ingeslopen natuurlijk. En dan kost het ook veel tijd om dat te corrigeren. Daar moet je goed je verstand bij gebruiken. Je kunt wel pijn hebben en naar een therapeut gaan, die hebben gouden handjes. Daar wil ik niks van zeggen, maar als je na de behandeling bepaalde bewegingen weer verkeerd gaat doen, dan werkt dat niet. Je moet het zelf doen. Het is toch ook zo dat als je twee of drie turven hoog bent, je tegen je vader of moeder zegt: ‘Zelf doen’. Het is volgens mij niet de bedoeling dat jij als volwassene zegt: ‘Dit is mijn probleem, los jij het maar op’.”

Samen

,,Wat ik leuk aan dit werk vind, is dat ik mensen iets aan kan reiken waardoor ze minder pijn hebben. En het contact met de mensen natuurlijk.”

Joyce geeft altijd groepslessen. ,,Ik zou wel een-op-een les kunnen doen thuis, maar vind het zelf heerlijk om in een groep les te geven. Mensen vinden dat ook fijn, ze ontmoeten elkaar, kijken naar elkaar en leren van elkaar.”

Aan sommigen geeft ze al meer dan 25 jaar les. ,,Als je iets samen doet en zo lang, deel je ook lief en leed met elkaar.”

Haar uitdaging is om het geven van ismakogie tot haar laatste snik vol te houden.

Gelukkig

Waarom ismakogie Joyce’s passie is geworden, is omdat ze merkt dat mensen minder pijn hebben.

,,En pijn gun je niemand. Als ze minder pijn hebben en zeggen: ‘Dit kan ik weer’, maakt me dat intens gelukkig. Ik geef ook les in de bewonersruimte in de flat waarin ik woon. Daar was een dame die haar haar niet meer kon kammen omdat haar schouder geblokkeerd was. Ze was met de rollator op weg naar het winkelcentrum en ik was op de fiets toen ik opeens hoorde: ‘Joyce, Jocye’. Ik keek om, zag haar en ze zei: ‘Kijk wat ik kan’. Ze stak toen allebei haar armen in de lucht. Daar word ik echt helemaal gelukkig van.”

Joyce Boerrigter is te bereiken via 0513-62 5519.

(Tekst Mieke van Veen)