Terugblik oud-leerlingen en onderwijzers op tijdperk Coehoorn van Scheltingaschool

HEERENVEEN - Oud-leerlingen en onderwijzers van de Coehoorn van Scheltingaschool.

Het gebouw stond dat voor velen bekend als ‘School Schut’, genoemd naar de vroegere directeur Hendrik (‘Rooie Henkie’) Schut.

Hieronder de teksten van de diverse personen en als eerste een terugblik van een voormalige leerling:

„Die mooie lange gang, in je kindertijd voor je gevoel heel groot en hoog. Eenmaal volwassen, dacht je: ‘Huh, valt wel mee?’.”

„Zes jaar van mijn kindertijd. Van juf Oosterkamp tot meester Schut. Van 1961 tot en met 1967. Voor drie jaar terug een reünie gehad en vele klasgenoten weer gezien. Nu terend op herinneringen, een mooie tijd.”

„Ontzettende fijne en warme herinneringen aan onze lagere schoolperiode 1962-1968. We begonnen in de eerste klas met 45(!) kinderen en het merendeel hiervan was op onze tweee reünie in maart 2015. Het was voor die tijd een moderne school. Geen aap, noot, mies leesplankjes, ‘nieuwerwets’ handschrift: rechtop en zoveel leuke dingen met elkaar gedaan.”

„In 2021 hebben we onze volgende reünie bij leven en welzijn, maar de start zal deze keer niet in onze oude school zijn. Maar we hebben de foto’s en de mooie herinneringen.”

„Dit doet pijn, mijn school als leerling, kwekeling en leraar. Ja, ik zie ons daar zo nog rondlopen. Daarboven was het handenarbeidlokaal. Ja, en apenkooi in dat gymlokaal met matglazen deuren naar het plein.”

Klaas Woudstra

Van 1964 tot 1971 heb ik bij Schut gewerkt. In 1961 kwam ik als kwekeling in de klas van meester Lute Hostra. Dat is klas vier van de school. Ik wilde eigenlijk helemaal het onderwijs niet in, maar blijkbaar was het zo'n leuke klas en Lute Hofstra zo'n leuke meester dat ik toch in het onderwijs terecht ben gekomen en ja wel... na mijn diensttijd heb ik zeven jaar met veel plezier aan school-Schut gestaan en daarna 32 jaar aan de vroegere ambachtsschool/lts in Heerenveen.

Ik was de opvolger van meester Wiebe de Groot, die helaas overleden is, en heb een enkele keer nog wel kontakt met Jeen van den Berg, inmiddels ook overleden. Ik ben nu jaren met de vut. Van de gezichten van de klassefoto herken ik de meesten wel, maar de foto's van de reunie?

Een enkele van die klas heb ik nog wel eens ontmoet, onder anderen Jellie Meyer. Wat zijn jullie oud geworden zeg, ik dacht dat ik de enige was die ouder en grijzer was geworden. Ik bewaar goede herinneringen aan mijn ‘kweektijd’ in jullie klas.

Liesbeth Hiensch

Ik heb van 1963 tot en met 1970 op schoolschut gezeten, en heb heel wat sneeuwbal gevechten uit gevochten met onze buurschool. Ook nog veel oud papier gehaald voor school ,wat een tijd.

Klasse! Nooit heb ik meer zo’n plezier in leren gehad als in de eerste drie klassen van School Schut, bij juf Aly van der Mark. Ik kan het gevoel nog moeiteloos oproepen. De prachtige bordtekeningen die ze maakte, de groen/rode boekjes met schrijfoefeningen en overtrekpapier. Het stempeltje dat je kreeg als je goed je best had gedaan. Haar eigen verjaardagen waar Aly zo’n feest van maakte, dat ze (bijna) net zo fijn waren was als die van mezelf. Ik herinner me dat ik de avond van tevoren van puur plezier soms niet kon slapen.

Bij juf Aly werd je echt gezien. Zij ontdekte bijvoorbeeld dat mijn zicht bij lange na niet goed was, wat de schooldokter wel getest had maar niet had geconstateerd. Maar juf Aly keek beter. Toen ik dankzij haar eindelijk mijn eerste bril had, had ik meteen min drie. Dat had - onopgemerkt - gemakkelijk tot leerachterstanden kunnen leiden.

Ik herinner me ook het gezellige knutselen op de toen al oude zolder van School Schut. Ik genoot ervan. Voor mij staan die fijne middagen symbool voor de warme geborgenheid die Aly van der Mark en School Schut mij boden. Die sfeer en die veiligheid vormen een ideaal leerklimaat. Dat gun je ieder kind. Klasse!

Juf Aly

In 1964 vroeg meester Schut me of ik bij hem aan school wilde komen werken. Ik kon heel hard lopen en hij dacht kennelijk als je goed bent in sport, zit er wel pit in. Ik kreeg een eerste klas met 48 kinderen, in rijen in de banken. Toen er nog twee kinderen bijkwamen, werd de klas gesplitst: wat een weelde, veel meer ruimte en maar 25 schriftjes mee naar huis om na te kijken in plaats van 50.

Wat was het een fijne school; meester Schut was een heel vooruitstrevend schoolhoofd, zo werkten we samen met het Kohnstamm Instituut in Amsterdam. De tafels werden heel anders aangeleerd dan we gewend waren: het begon in de gymzaal of buiten. Eerst liepen we in de maat van de tafel die we aanleerden. Was dat de tafel van drie, dan liepen we: een-twee- drie, vier-vijf-zes, enzovoort.

Het kon natuurlijk ook in de klas, allemaal staan en dan lekker hard stampen: een-twee- drie. Als dat er goed in zat, was het tijd voor het echte aanleren van de tafels en daarbij begonnen we niet met 1x3, dat was zo gemakkelijk, dat wisten de kinderen zo wel. We begonnen met 5x3, 4x3, 3x3, 2x3. Daarna 5x3, 6x3, 7x3 en als laatste 10x3, 9x3, 8x3. Als dat goed in de hoofden zat, vergaten ze de tafels nooit weer.

Ik heb alleen maar goede herinneringen aan school Schut, fijne collega’s, leuke kinderen; mijn klas was er bij toen we trouwden. De school was waarschijnlijk verouderd naar hedendaagse begrippen, maar in mijn beleving was het nog een hecht, kenmerkend gebouw en er is in Heerenveen al zo veel afgebroken, jammer.

Heleen Kramer-Kuipers

‘Heleentje is een lief kind, maar o wat praat ze veel’, had onze juf, juf van der Mark, op één van mijn eerste rapporten geschreven. Ik zat van 1964 tot 1967 op de Coehoorn van Scheltingaschool.

We woonden op de Alma Tademaweg en in verband met een nieuwe geografische indeling moest ik na de eerste drie leerjaren naar De Commanderije op de Akkers. Ook deze school is trouwens al afgebroken.

Ik werd dan ook regelmatig de klas uitgestuurd. Ik weet nog dat ik me dan nestelde in de juten zakken oud papier die daar helemaal achteraan in de lange gang stonden. Er zat altijd wel een tijdschrift bij waar ik in kon lezen. Ik zat er prima.

Het enige wat wel erg vervelend was, was dat mijn vader als docent van de toenmalige Rijkskweekschool in Heerenveen regelmatig langs kwam om zijn kwekelingen te observeren en mij dan dus vaak aantrof op de gang.

Op een gegeven moment heeft hij de regel ingesteld dat ik een gulden moest betalen als ik er weer eens uitgestuurd werd en mijn zus Anna, die eigenlijk nooit problemen veroorzaakte op school, zou een gulden krijgen.