De Verdieping met Marijke Pieters: ‘Het werk dicteert’

HOORNSTERZWAAG - In De Verdieping gaat Jurjen K. van der Hoek met zijn gesprekspartner de diepte in. Zo beschrijft hij de achtergrond van wat hem of haar bezig houdt in zijn leven en werk, passie en hobby. Ditmaal: kunstenaar Marijke Pieters uit Hoornsterzwaag.

„Mijn grondstelling is dat ik niets weet. Niets van kunst, niets van het leven en weinig van mezelf. Ik stel vragen en ben op zoek. Beeldende kunst is voor mij dé vorm deze zoektocht te uiten. Kijk ik naar de wereld, naar het leven, mijn eigen omgeving, dan wil ik weten hoe dingen in elkaar zitten, wat zie ik, wat ervaar ik.”

Antwoorden zegt Pieters niet te verwachten. Wel krijgt zij antwoorden. „Daardoor ontstaan nieuwe situaties en andere vragen. Al die beelden en reacties bepalen de gebeurtenissen die ik beleef. Ik wordt gek van dat vragen stellen aan mezelf, daarom zoek ik verbanden die houvast geven en rust creëren. Ik zoek lijnen en structuren.”

Marijke Pieters heeft drie honden waarmee ze iedere dag hetzelfde rondje door het bos loopt, heel gestructureerd. „Dat is niet saai, want iedere dag verandert de natuur dat bos. Geen enkele wandeling is hetzelfde.”

In de ecokathedraal van Mildam vindt ze ook die zich aan de tijd inpassende natuur, daar gaat ze mee aan de slag op het moment dat ze na een werkbaar leven in de sociale sector en als moeder zich volledig kan wijden aan de kunst. Nu driejaar geleden.

‘Tijdfilosofie’

„De ecokathedraal heeft letterlijk heel veel met mij te maken. Beeldend gezien bouw ik aan mezelf en zoek de balans in het statische en dynamische, net als Louis le Roy dat deed. Wanneer ik teveel in mijn ratio zit, ben ik teveel met mijn verstand bezig, dan maak ik minder goed of zelfs slecht werk. Het is te bedacht, heeft geen betekenis. Dus die tijdfilosofie geldt ook voor mij, je moet op een punt komen dat je het hoofd loslaat en je natuurlijke proces toelaat. Dan dicteert het werk, bepaalt wat er gebeurd en met welk materiaal.”

Ze maakte een tentoonstelling vol werken met de ecokathedraal als inspiratie en uitgangspunt. Daar is ze nu klaar mee en is het tijd voor een volgend project. In de periode dat Marijke weinig met kunst bezig is - na een opleiding docent beeldende vakken, jonge kinderen en een man met een eigen zaak - hoopt de inspiratie zich op.

‘Vertrouw op gevoel’

„Ik maakte wel aantekeningen, schetsen en notities bij muziek, uit woorden, in een verhaal. Iets kan vastpakken, blijft hangen. Toen ik echt aan het werk kon kwam dat proces goed op gang. Maar eigenlijk heb je dan teveel. Dat werkt verlammend. Nu vertrouw ik meer op mijn gevoel. Kunst is voor mij hetzelfde als ademhalen. Het is een gegeven. Zonder dat kun je niet leven.”

Pieters heeft de isolatie van het kunstenaar zijn nodig, de afzondering om te kunnen werken. Ze is gelukkig in het atelier, het is fijn om alleen te zijn.

„Ik heb dat nodig, Er is veel ruis in een mensenleven, in de wereld. Ik wordt daar chagrijnig van. Ik moet daar uit weg. Er staat muziek wel op, maar meestal niet. Dan is het complete stilte en kan ik mezelf horen nadenken. Het is mijn wereld en daar gebeurt het.”

(Tekst Jurjen K. van der Hoek)