Recensie: Beelden in Batavushuisje biologeren

Heerenveen - Zomerdroom, beeldend werk van Sigrid Hamelink in Het Batavushuisje, Heirweg 57, Nijeholtwolde. Tot en met 10 mei.

Het is een heel verhaal. Maar lang nog niet het hele verhaal, dat Sigrid Hamelink vertelt in “haar” Batavushuisje met postadres Nijeholtwolde. Ze laat nog open einden en beantwoordt niet alle vragen. Zo ontstaat er het gevoel dat de geschiedenis niet is afgerond. Gelukkig maar, want in positieve zin blijft daardoor haar kunst je bezig houden. Meer dan bezig houden zelfs, het zet je aan het denken. De meditatieve beelden echter keren in zichzelf en maken nauwelijks contact met de omgeving. Ze geven hun ware aard pas prijs in een hoger contact, een verdiept samenzijn. Wordt deze relatie niet gelegd dan trekken de beelden zich helemaal in zichzelf terug. Met gesloten ogen of zelfs zonder enige blik turen ze in het eigen ik. Alleen de mimiek, de houding van het lijf, spreekt, zodat daar dan het verhaal ligt. In de rust van de ruimte binnen en buiten is de vertelling vooral in de meervoudige beelden te doorgronden. Maar als kijker moet je er wel om zoeken, de woorden laten zich niet eenvoudig lezen en worden zeker niet voorgelezen. De taal die Hamelink spreekt, het schrift dat ze schrijft, is niet altijd even leesbaar te verstaan. Ze weet wel de aandacht naar het werk te trekken en vast te houden. Stevig vast te houden. Want het werk hypnotiseert doordat het heel normale gevoelens aanboort, die we allang vergeten waren dat we die hadden. Dat oprakelen en aanwakkeren, het ons een spiegel voorhouden, dat is wat in de beelden en installaties biologeert. De door deze kunstenaar gevulde ruimte van het Batavushuisje houdt de bezoekers in de ban, nu en tot het werk een andere plek van vertoeven kiest. Want het werk besluit zelf waar het neerstrijkt en in welke omgeving het best tot recht komt. Onbewust volgt de maakster deze ingeving. Eigenlijk gaat het werk een eigen leven leiden zodra het uit de verbeelding en in het beeld gevormd is. Onder de handen en door de gereedschappen wordt het een zelfstandige beeltenis, dat zich op een of andere manier verhoudt met de omgeving. De vorm is hoofdzaak, de ruimte is restvorm. De positie bepaalt de situatie waarin de vorm zich het best op de plaats weet, de wijdte of juist de krapte van de sfeer. Hamelink schept in dit voorjaar daar naast haar huis aan de Heirweg een eigen beleefwereld. Ze kijkt terug in de wintertijd en leeft vooruit in een zomerdroom. Daar tussenin verblijft de bezieling. In en uit hout snijdt ze blanke onbedektee lijven, in en van klei vormt ze soepele figuraties. Natuurlijke takken vormen in een andere hoedanigheid het decor waarin gespannen draden en flarden keramiek ontspannen hun spel bedrijven. Jurjen K. van der Hoek ------- Zie ook weblog KUNSTstukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com