Veenbranden: Uhhh

Heerenveen - Nee, ik ben zeker niet de eerste die hier over schrijft. En evenmin de laatste. Want wat is dat toch, dat ge-uhh. Het is het meest gehoorde woord in interviews en radiogesprekken.

Om de haverklap, bijna elke zin, elk antwoord begint met een al dan niet langgerekt uhh. Neem onze Eva. Door velen verguisd, maar even zo vaak door velen geprezen. Ik heb het geprobeerd te turven in één van haar ‘bankgesprekken’. Maar ik gaf het op. Worden deze bekende Nederlanders, zo vraag ik me af, niet daarop getraind. Mediatraining is toch bijna een verplichting. Zeker als je, zo niet dagelijks, dan toch wel wekelijks met je gezicht en vooral je stem op tv of radio bent. Vroeger leerden we: ‘eerst tot tien tellen voor je reageert’. Ik denk dat het uhh-en daar een vervanger voor is. Misschien is het zelfs wel beter. Want een vraaggesprek waarbij de geïnterviewde steeds tien tellen zijn of haar mond houdt, is ook niet om aan te horen. Je moet er niet op letten denk ik. Want als je dat wel gaat doen, ga je je er aan ergeren. En daar heb je alleen je zelf maar mee te pakken. Het is voor mij net zo storend als het altijd alles mooi moeten vinden. Een presentatrice, die van elk stuk muziek al van te voren aankondigt dat het mooi is. En zo niet, dan verzucht zij, of hij, na afloop ‘prachtig’. Nog een beetje sterker dan alleen maar mooi. Mag ik dat asjeblieft zelf weten? Ik zal me moeten trainen om dergelijke dingen gewoon te gaan vinden. En me nergens aan storen. Wellicht ga ik dan ook veel meer dingen mooi of prachtig of misschien wel geweldig vinden. Lispeltuut