Veenbranden: stokgenoten

Heerenveen - In onze vergrijzende wereld wemelt het op straat van de scootmobiels. Of van mensen lopend, soms wat schuifelend achter een rollator. En niet te tellen zijn de senioren die hulp van een stok nodig hebben. Stokgenoten noem ik ze. Want ja, ik heb ook dat extra loopsteuntje nog nodig. Een stok, op zich een prachtige uitvinding. Je kunt, als dat nodig mocht zijn, iemand er een mep mee verkopen.

Nou doe ik dat niet regelmatig, maar toch. Het vraagt ook zeker enige aandacht. Want steunend heb je de neiging voorover te gaan lopen. En dat dát niet moet kan elke fysiotherapeut je vertellen. Je zou ze trouwens de kost moeten geven, diegenen die de stok in de verkeerde hand hebben. Of die in telgang lopen. Zodat je weinig aan je stok hébt. Rechtop lopen dus. Maar ondertussen goed uitkijken waar je loopt. Want de hondendrollen op de trottoirs zijn niet te tellen. Nog afgezien van de grote klodders uitgespuugde fluimen. Mocht je onachtzaam je stok daarin poten, is de kans niet gering dat die abrupt wegglijdt. Met jou er achteraan. En dan moet je maar afwachten hoe je terecht komt. Er net middenin of als je geluk hebt precies ernaast. Je stok in een winkel aan de toonbank laten hangen, waar je hem even geparkeerd hebt omdat je beide handen nodig hebt. Ook lastig. En dus weer terug moeten. Want je kunt er niet zonder. Nog niet. Want ja, dat is gelukkig mijn vooruitzicht. Ooit zal ik weer gewoon alleen met mijn eigen beide benen op pad kunnen. En dan hang ik mijn stok aan de wilgen. Lispeltuut