Veenbranden: mollenplaag

Heerenveen - Het gebeurde een jaar of twee geleden: een ‘schattig’ molletje liep over de straat. Achteraf was ze blijkbaar op weg naar nieuwe, groene weiden. Want bij de buren is het gras altijd groener… Letterlijk en figuurlijk. Het leek toen zo mooi: kleine kraaloogjes, eigenlijk ziet een mol er veel kleiner en liever uit dan ik dacht.

Ik begreep vroeger als kind al nooit waarom mijn ouders zo vreselijk negatief waren over dit aandoenlijke beestje. Nu, een paar jaar later, snap ik het precies. Want mijn gehele beeld van dit lief-uitziende beestje is 180 graden omgeturnd. In mijn ogen is het nu een klein, lelijk, vreselijk monter. Deze omturning zal ik netjes proberen uit te leggen. Het moment waarop het molletje de weg over stak was precies de dag waarop de molshopen in onze tuin en in die van de buren begonnen te groeien. De eerste ochtend na ‘D-Day’ trok ik mijn gordijnen open en zag tot mijn grote schrik een bruin, zanderig hoopje midden in mijn prachtige gazon. Het gras, dat na de engerlingen-plaag en na droogte er voor het eerst sinds twee jaar weer mooi bijlag, was in een klap vernietigd. En je voelt het al aankomen. Als het bij dit ene hoopje was gebleven, dan was het nog niet zo erg, maar al snel vol gden er velen. De gehele tuin was een mollenparadijs. Het grasveld werd een knollenveld. Dit moest een halt toegeroepen worden. Samen met wat buren hebben we een anti-mollen-campagne opgezet. En masse zijn we naar tuincentra gereden om de mol op een diervriendelijke weg te jagen: met elektrische piepsignalen, met een glazen fles, etc., etc. Die diervriendelijke manieren hebben weinig zoden aan de dijk gezet. Na een maand kwam het zwaardere geschut: mollenklemmen en (biologisch afbreekbaar) gif. Dat begon er meer op te lijken. De komst van molshopen stagneerde en na verloop van tijd leek het alsof we de mollen-oorlog gewonnen hadden. Tot vandaag: vanochtend trok ik de gordijnen open en wat zag mijn oog: een dikke vette molshoop in het midden van mijn nog half bevroren gazon. Dus tuincentra: here we come want we hebben weer zwaar geschut nodig dit jaar. Als de gemeente ook zijn grond mol-vrij maakt en houdt, scheelt dat een slok op een borrel. Dus gemeente: sla de handen ineen en ga op mollenjacht. Je schijnt er zelfs geld voor te ontvangen. Zo komen we de zomer wel door. De Filosoof