Column: Het nieuwe jaar 2012

Heerenveen - Fijn oudejaarsavond komt er weer aan. Een bewogen jaar kan worden afgesloten en het nieuwe jaar kan beginnen. Dat is altijd fijn om iets achter te laten en weer vooruit te kijken. Dit is wel leeftijdgebonden natuurlijk, want hoe ouder je wordt hoe meer je terug kijkt. Dat is natuurlijk ook logisch, maar kan wel eens saai zijn als je ouders of grootouders voor de tiende keer het bekende verhaal afsteken. Tja daar gaan we weer denk je dan. Ondertussen zit je na te denken over je goede voornemens. Minder eten of beter gezegd minder slecht eten en meer bewegen staan hierbij met afstand op nummer 1 van de goede voornemens. Iedereen heeft er vast en zeker over na gedacht en misschien wel een top 3 van goede voornemens gemaakt, maar waarschijnlijk komt er toch niks van terecht bij meer dan de helft van de lezers volgens de statistieken. Als ik dan naar mezelf kijk, kom ik erachter dat ik eigenlijk altijd dezelfde goede voornemens heb en deze worden nooit in echte actie omgezet. Dit is niet echt verwonderlijk of groot nieuws, want van het gros van de voornemens komt geen klap van terecht volgens onderzoek. De Nijmeegse Radboud Universiteit onderzocht het onlangs. Van de 2200 gevolgde personen, had de helft goede voornemens. Hiervan wist slechts 24 procent iets van de goede voornemens uit te voeren. Toch waren er een paar opvallende conclusies. Een eerste keer je voornemen minder vette rommel in je lichaam te proppen, heeft een grotere kans van slagen dan wanneer je jezelf dit al sinds mensenheugenis rond oud&nieuw voorneemt. Het gaat om het zogenaamde 'valsehoop-syndroom', een nette omschrijving voor zelfbedotting en een mooi voorbeeld van een cognitieve dissonantie. 'Actieve' voornemens hebben wel een betere kans van slagen dan 'passieve'. Het met de rijkelijk uitdijende pens over joggingpaden gaan stuiven, lukt beter dan minder vette zooi je mond binnen schuiven. Beide paden heb ik dit weekend weer bewandeld en als klap op de welbekende vuurpijl ook nog de pijnlijke buikspieroefeningen. Ik zie u al pijnlijk kijken. Afgelopen zondag was het dan zover: gedrild door vrouwlief en een nieuwsgierig meekijkende kat, kauwend op de laatste kerstrestjes, deed ik mijn eerste 50 oefeningen van het jaar. Na tien oefeningen begon de wel bekende vraag naar boven te komen of dit nou welnodig was en waar ik het voor deed. Vanaf dat moment kijk ik naar de foto van mijn dochters en dacht daarbij aan de welbekende voorbeeld functie, trots op Nederland en welke normen en waarden ik had. Want, ondanks alle aandacht voor joggen, diëten en afvallen, wordt Nederland steeds dikker. Met deze informatie in mijn achterhoofd denk ik weer in oplossingen om het goede en het kwade samen te voegen om de kilo’s er weer af te krijgen. Met in mijn ene hand een fles water en in de andere een kiwi, sta ik nu zwetend op de crosstrainer, smachtend naar slagroom,chips en chocola. Ik weet nu al een goed voornemen voor volgend jaar ter verzachting van al dit afzien: met slagroom en chocolade meer sporten tússen de lakens. Dat verenigt het noodzakelijke met het aangename. Goed voorbeeld doet goed volgen…..

De filosoof