Veenbranden: gedrevenheid

Heerenveen - Om de top te kunnen halen, moet je gedreven zijn. En uit het juiste hout gesneden. Houterig was het dit weekend niet in Thialf. Twee vorstelijke winnaars: Ireen Wüst en Sven Kramer. Een ongelooflijke prestatie, uitgerekend hier in Thialf en uitgerekend twee Heerenveeners! En dat vlak na nòg een overrompelend succesvolle plaatsgenoot: Epke Zonderland. Ontspannen en charmant gaf Sven maandag, bij Pauw en Witteman, toelichting en zijn visie op het schaatsen. Petje af!

Het gekke is, dat er iets op anderen afstraalt van dit superieure schaatssucces. Iets van trots op “onze sporters”, “ons Thialf”, ook al heb je zelf part noch deel aan deze prestaties. Met een glimlach keek ik dit weekend naar de supporters die hun auto bij mij voor de deur parkeerden, zich in het oranje hesen, leeuwenkop opzetten en al bij voorbaat wat opgewonden, naar het ijsstadion liepen. Zelf ooit één keer een schaatsmedaille gehaald na vijf kilometer over het ijs krabbelen op houten doorlopers, één keer als schooljochie aan een wedstrijd begonnen en toen smadelijk onderuit gegaan en nog vaker jammerlijk door het ijs gezakt. Onvergetelijke belevenissen. En nou ineens trots. Op de prestaties van anderen. Wanneer je iets wilt bereiken, kijk je maar één kant op: naar je doel. En je laat die gerichte blik, eenmaal gefocust, niet los. Dat geld niet alleen in de sport, maar eigenlijk overal waar prestaties worden geleverd: muziek, politiek, ondernemen, de ouderwetse vakbondsstrijd, opkomen voor de belangen van aanspoelende bultruggen. Het gevaar schuilt er dan in, dat je het overzicht verliest. In dat verband was het een goed idee om met deelnemers aan het EK voetbal vanuit Krakau het nabij gelegen Auschwitz te bezoeken. Het zou het goed zijn om, vóór deelname aan de Olympische Winterspelen in Sotsji, sporters en publiek, een kort inzicht te geven in niet alleen de aardige, maar ook de beklemmende politieke kanten van het gastland. Padapikirsaya