Veenbranden: Eten

Heerenveen - Opvallend hoeveel Tv-zenders de afgelopen weken kook- en bakcompetities brachten. Professionele koks lieten over de schouder meekijken, amateurs gingen met ambitie met elkaar in de slag alsof hun leven ervan af hing bij de onverbiddelijk strenge beoordeling van een vakjury. De meest onmogelijke hapjes, koks die een Big Brother-sfeer uitstraalden. Miezemuizerig kleine porties in een strijd alsof het om levenswerken ging. Ik keek, vaak met m’n bord op schoot, stevige, misschien wat ouderwetse hollandse kost. Zou ik willen mee-eten uit de TV-keuken? Dat heb ik maar één keer beleefd. Mijn vrouw werd in de studio geïnterviewd over haar reizen en werk als zangeres terwijl ze kookte wat wij die avond zouden eten. Alledaagse kost. Daar ben ik nou benieuwd naar. Wat eten gewone mensen, wat eten mijn buren op een doordeweekse dag of wanneer er iets te vieren is. Bij de supermarkt kijk ik vaak benieuwd wat anderen bij de kassa afrekenen. Daar word ik doorgaans niet veel wijzer van, ik kan alleen maar gissen. Door de jaren heen, per generatie verandert ons menu. Dat is bekend. Toch is de eerste aanblik van de moestuinen van de “Skoatter Tun” sprekend die van de moestuin van mijn grootouders. Sla, andijvie, bonenstokken, bietjes, worteltjes, tuinbonen, peterselie, aardappelen. Vers, onbespoten, nostalgisch en bewerkelijk. In gedachten krijg ik beelden van sudderlapjes en een petroleumstel. Niks gemanipuleerd Monsanto-voedsel of voorverpakte kant-en-klaar maaltijden. We zouden eens wat meer van tijd tot tijd bij elkaar aan tafel moeten aanschuiven. Proeven, van een mild commentaar voorzien, ideeën opdoen. Dat is vast veel genoeglijker dan die keurmeesters van TV die geen genade kennen.

Padapikirsaya