Recensie: Kracht van Kea Esbach schuilt in versimpeling

Heerenveen - Expositie “Kunst in de kerk”, schilderijen van Kea Eschbach bij de Sionskerk, Marktweg 55 i Oudeschoot. Tot 23 maart.

Kunst in de kerk hoeft geen kerkelijke kunst te zijn. De gesneden beelden en geschilderde beeltenissen behoeven niet altijd meer het verhaal te verduidelijken of de woorden ruimtelijk uit te leggen. Het mag de kerk opsieren en versieren. Het zijn daarom niet altijd meer realistische voorstellingen, maar veeleer abstracte en emotionele uitingen. Het zegt iets van en over de belevingswereld van de maker. Hoe deze omgaat met het geloof, welke leefregels eruit gehaald worden, wat het met deze persoon doet. Die beleving is in beeld gebracht, de gedachten geïllustreerd door platen. De acrylschilderijen van Kea Eschbach stemmen tot nadenken. Haar expositie bij de Sionskerk in Oudeschoot speelt zich voor een deel af in de kerkzaal, zodat de composities onbedoeld voor afleiding zullen kunnen zorgen bij een al te droge prediking van de dominee. De gedachten dwalen dan in de beelden af van het gesproken woord, zoals in vroegere tijden de ongeletterde mens het Latijn van de kansel niet tot zich nam maar de beelden hun taal lieten spreken. Eschbach’s werk heeft een eigen boodschap in datzelfde eeuwenoude verhaal. Geen nieuwe boodschap, maar wel met een andere uitleg. In de expressief krachtige platen dient de kijker zich in te leven, het aan te voelen. Dan gaan dus de gedachten een andere richting in dan de predikant op de preekstoel zal wensen. De kerkganger kan zich niet concentreren op twee lessen tegelijk. Maar na afloop van de kerkdienst kan men het werk in alle rust tot zich nemen. In stilte het werk ontmoeten om het te leren kennen, zoals je stil voor God moet zijn om Hem te kunnen ontmoeten. Het werk van Eschbach omvat gedempt kleurige composities met enkele felle uithalen om zich meer duidelijk uit te spreken. De kunstenaar probeert niet teveel te zeggen in een enkele compositie. Prominent in de kerkzaal hangt een drieluik waarin de kunstenaar het verhaal van de verloren zoon een andere wending geeft tot “de gevonden zoon”. Het zoek geraakte leven speelt zich af in donkere roden en zwart, terwijl het weerzien juicht in het witte licht. Zo spreken kleuren van symbolen en is minder de figuratie van belang. In het drieluik “de bergrede” is niet de figuur Jezus te herkennen die tot het volk spreekt, maar breken de felle kleuren het duister open om de boodschap meer dan kenbaar te maken. In haar werk heeft Kea Eschbach diverse invallen en komt tot verschillende uitvallen. De aanpak is niet overal in evenwicht. Ze komt goed uit de hoek met haar weloverwogen kleurgebruik, terwijl ze afzonderlijke werken nog weleens wil afbreken met een kakafonie van misplaatste tinten en onvriendelijk materiaal. Haar kunst is vooral goed op de scheidslijn van een realistisch weergeven en het abstraheren daarvan; in de versimpeling schuilt haar kracht. Jurjen K. van der Hoek ------- Zie ook weblog KUNSTstukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com