Veenbranden: veel te veel

Heerenveen - ‘Zullen we wat leuks doen, zondagmiddag?’, vroeg mijn dochter. Haar vriend was de hele zondag naar een hockeytoernooi en dan heeft ze tijd om met haar moeder wat te gaan doen.

Aangezien ik wat kwaaltjes heb, een bijna genezen slijmbeursontsteking aan mijn heup en hielspoor onder mijn voet, was de keus beperkt. Onder ons gezegd en gezwegen, ouderdom komt met gebreken! Maar het zijn gelukkig kwaaltjes die over gaan. ‘Wat zullen we gaan doen?’, vroeg ze. ‘Zullen we ergens een high tea nemen?’. Dat leek me wel erg lekker. Ik merk dat veel jonge mensen het heel normaal vinden om een paar keer per maand uit eten te gaan, maar voor mij is dat toch nog steeds een feestje. Dus ze besprak een high tea bij een restaurant niet ver bij ons vandaan, met een terras aan het water, het was prima weer. We konden er gezond op de fiets heen en ik hoefde niet te lopen. Mijn lunch bestond uit een bakje fruit, want we letten op de calorieën! Om een uur of drie streken we neer op het terras. Een tafeltje op de voorste rij, om alles wat langs kwam goed te kunnen zien. Toen kwam de bediening, of we ergens anders wilden gaan zitten, de high tea paste niet op een klein tafeltje. Dus wij naar de tweede rij. En toen kwamen de thee en de schalen met lekkers!Het had inderdaad niet op het kleine tafeltje gepast. Broodjes, scones, bonbons, brownies, en nog veel meer. We aten dus bijna alles op, want lekker was het! Toen weer naar huis, met een overvolle maag en een verbrand gezicht. Dat was niet zo prettig. Geen zin in avondeten, dat paste niet. Pas om een uur of negen ’s avonds begon mijn maag weer een beetje normaal te voelen. Leer ik daarvan? Helaas niet. Want volgende keer is het natuurlijk weer veel te lekker en zwicht ik weer voor de verleiding. Maar het was wel gezellig! Annabel