Veenbranden: Gevallen vrouw

Heerenveen - Alles moet je een keertje hebben meegemaakt. Dus ook vallen. Want welke oudere is nog nooit gevallen en kan daar sterke verhalen over vertellen.

Ik sluit me daar nu bij aan. Want wat gebeurde. Op weg naar Delft, vroeg in de ochtend al, moest ik overstappen in Rotterdam. Druk, spitsuur, drommen snel lopende mensen, allemaal gehaast op weg naar hun werk. Of wat dan ook. En velen met een koffertje op wieltjes achter zich aan trekkend. Eén daarvan werd mij noodlottig. Ik struikelde en viel languit voorover. Ja, daar lig je dan. Nieuwsgierig publiek om je heen. En daar waren ze dan, onmiddellijk. De mensen van de beveiliging en service.  Ze namen meteen het initiatief. Ik had niks meer in te brengen. Eén streng bevel: ‘Liggen blijven’. Ik had daar maar één antwoord op: ‘Ik moet overstappen, ik moet naar Delft’. Voorzichtig, deskundig, hesen ze mij overeind. Pas toen ze dachten dat dat verantwoord was. En brachten mij met de lift omhoog naar ’t goeie perron. Bleven wachten totdat ze zagen dat ik op eigen benen in de trein was gestapt. Geweldige deskundige service. Resultaat?  2 zere knieën, 1 zere elleboog, 1 zere hand, 1 zeer oor. Meerdere zere ribben. 1 zere grote teen. En dus een voet waar geen schoen meer omheen past. Lopen is even problematisch. Maar, wat ik niet met vele gevallen ouderen gemeen heb, gelukkig, is dat ik niks heb gebroken. Sterke botten. Sterke botten die de weelde kunnen  dragen. Nu even kalm aan en dan op naar het volgende wat ik nog ooit meegemaakt moet hebben. Bij voorkeur niet iets ergs of vervelendst. Lispeltuut