Recensie: dromerige landschappen van kunstenaar Yves Beaumont

Heerenveen - Landschappen, schilderijen van Yves Beaumont bij Kunsthuis LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot 29 november.

De dromerige landschappen van kunstenaar Yves Beaumont zijn gevat in de nevel van de gedachte. Door de ogen toe te knijpen, in de tentoonstelling op dit moment in Kunsthuis LOOF, komt het in olieverf dan wel acryl op doek gepenseelde gevoel helder in beeld. Het lijkt een simpele vormgeving die Beaumont nastreeft, maar de zuivere blik merkt een grote schakering aan tinten in de schemer van het land en het licht van de lucht. Telkens bevindt zich het geschilderde beeld op het scherpst van de snede tussen werkelijkheid en abstracte vormgeving. Het zichtbare landschap is de afgetekende inspiratie, maar hoe dit zich aan de schilder toont blijft mysterieus. Is ook niet belangrijk, van betekenis is dat de kijker letterlijk kan wegdromen in de beeltenis. De composities van Yves Beaumont zijn rustgevend, welhaast meditatief. Sluit je de ogen, dan echoot het werk in gedachten. Het beeld staat geëtst op de blik, nadat je de ogen de kost hebt gegeven. Dat beeld verandert ongezien niet, want het is al een gedachte, het is al een schim van wat het in werkelijkheid is. Het landschap zoals Yves Beaumont deze bedenkt bij de realiteit, bestaat niet maar leeft in zijn geest. Hij maakt de gedachte zichtbaar, maar deze is echter nergens anders te vinden dan op deze doeken. Zijn dichterlijke vrijheid duidt een landschap in de schemerige overgang van dag naar nacht en terug. Toch weet de schilder in de schemer een helderheid te scheppen. Een klaarte van de rijzende zon, een lucht die zich spiegelt in het water. Een glanzend licht aan het eind van de tunnel, ofwel als lichte vlek op de horizon. De tinten van de geschilderde luchten geven de stemming voor de composities aan, meer nog dan de ondoordringbare bossage dat doet. Daar zit de emotie, in die lucht. Het landschap is slechts de kapstok daarvoor, om het beeld tastbaar te maken en grijpbaar te houden. In deze serie bossen, rivieren en weilanden valt het Noordland op en uit de toon. Beaumont lijkt erin gegroeid te zijn, als de ontwikkeling van zijn stijl, om het beeld als herkenning los te laten. Het gezicht op bijvoorbeeld het Wad is onbeperkt en wordt niet gestoord door bosranden. De blik is ruim, de lucht mengt zich ongezien in het water. Een enkele lijn geeft de horizon aan, punten spiegelen zich verticaal als herkenning. Het is een prachtige eenvoud, die nog meer aan de verbeelding overlaat dan de andere schilderingen. Jurjen K. van der Hoek -------       Zie ook weblog KUNST-stukjes: jurjenkvanderhoek.tumblr.com